| تبليغات | X |
هم قافیه؟!
نمیدانم
شاید هم قافیه نباشیم
شعر سپید که هست
****
هم زاویه؟!
این را هم درست نمیدانم
شاید هم زاویه هم نباشیم
خط مستقیم که هست
نه هم قافیه
و نه هم زاویه
خودمان باشیم
دو خط_ مستقیم_ سپید
تا ابد در کنار هم بودن خود_ به هم رسیدن است
پ.ن:این تالار چهارسو چی داره...آدمو عاشق میکنه
هر فصل از زندگی یک آهنگ مخصوص به خودش داره،یک طعم و یک حال و هوا.....مهم نیست که دیگران از اون آهنگ یا طعم لذت ببرن...مهم اینه که تو با لحظه لحظه اش زندگی کنی....... چه غمگین باشه و چه شاد با آهنگش برقصی ..... چه خوش مزه باشه و چه بد مزه طعمش رو با گوشت و استخونت حس کنی و به خاطر بسپاری....
ای کاش بتوانیم لحظه لحظه عاشق بودنمان را حک کنیم....طعم وصف ناشدنی حس هایمان را....خاطرات شیرین_ بی تکلفمان و دوست داشتن های تازه و بهاریمان را.....ای کاش در لحظات درد و غم و کاستی این حسهای شیرین پلکانی شوند به صبوری ...ایمان ....آرامش و ماندن....ای کاش فراموش نکنیم که دنیای هم هستیم....و همه دنیا بدون این حسها و خاطرات ، ملال آور و زننده است
پ.ن:پیشنهاد میکنم فیلم The vow رو ببینین
دیروز یکی از بدترین روزهای زندگیم بود و دیشب یکی از بهترین هاش.....حتی تصورش رو هم نمی کردم که یه لیوان چای با یک کلوچه تو پارک "نهج البلاغه" توی یک روز بارونی انقدر مزه بده....
حال و هوای آسمون این روزها منو یاد خودم میندازه....در یک لحظه آفتابی و گرم به حد آزار دهنده ..... و بعد بارانی و خنک ....... و یکهو تگرگ و سرمای غیر منتظره....
میشینم تصمیمات جدی واسه خودم اتخاذ میکنم ...بلند و بالا....با برنامه ریزی دقیق که مو لای درزش نمیره....بعد یهو می گم چه کاریه حالا انقدرم سخت گیری لازم نیست.....و در نهایت اصلا میزنم زیر همه چیز و کلا بی خیال میشم....اونوقت من میمونم و عذاب وجدان و نارضایتی از خود....
ولی میشه .... مثل قبلن ها که شده....این زمان و این هوا هم گذراست
نمیدونم شاید اگه آسمون آروم بگیره منم یکم آروم بشم....
آهنگ Thank you از dido موسیقی متن زندگیمه در حال حاضر...
چیزهایی هست که نمی دانی....می دانم که نمی دانی....بارها و بارها در گوشت نجوایشان کردم....فریادشان زدم ....با اینحال می دانم که نمی دانی
بودنهای استوارت در من ،من_ در من را متحیر میکند..... بارها و بارها روحم را شکافته ام و هر بار باورم پر رنگتر شد که بودنهایت بودنهایم را معنی می بخشد....
حتم دارم بهار در من حلول کرده نه این چند روزه .... بیش از سال است.... در دلم شکوفه رقصانی است و هوایم هوای بهار نارنج هاست....پرام از بارانهای بی دلیل ....تا افتابی شوی و رنگین کمانی بیافرینیم
منصفانه نبود
پست قبل اصلا منصفانه نبود...حتی نزدیک و یا شبیه به واقعیت نبود.....یه بغض بود که ترکید و رفت....خیلی چیزها فرق می کنه با سال پیش و سالهای قبلش....من پر از عشقم....پر از داشته ها و سرشار از اینده....چطور گاه به همه اینها بی تفاوت میشم و فراموششون میکنم نمیدونم...اما شاید بودن اون حسای مخرب حسهای خوب رو بهتر نشون بدن....من تا به حال اینقدر کامل و با ثبات نبودم
رگ های سرخ _ تنم به عشقت
دل به دریا می زنند و آبی میشوند
به هر نگاهت سبز میشوم
به سبزی ژرفای چشمانت
پ.ن: هم هفت سین چیدم هم شمال رفتم......سال خوبی شروع شد...
اینجا رو هم رها کردم....همونجور که خودم رو رها کردم....خیلی وقته ننوشتم...نه اینکه پر مشغله بودما نه....فقط چیزی برای نوشتن نداشتم....پارسال رو که مرور میکردم عین امسال بود...پس چه حرف جدیدی برای نوشتن میمونه؟
روحم تو قفس جسمم داره میگنده و جسمم از بیماری روحم سنگینه....نه خوشبختم و نه بدبخت مثل میلیونها آدم دیگه اون وسط دست و پا میزنم....پا دوچرخه....نه غرق میشم نه جلو میرم فقط زنده میمونم.....
قصد ندارم 7سین بچینم...بگذار امسال بقیه به فکرش باشن....شمال هم نمیرم.... سال دیگه هم همینجا هستم که الان هستم بی کم و زیاد
ز شهر نور و عشق و درد و ظلمت
سحرگاهي زني دامن كشان رفت
پريشان مرغ ره گم كرده اي بود
كه زار و خسته سوي آشيان رفت
كجا كس در قفايش اشك غم ريخت
كجا كس با زبانش آشنا بود
ندانستند اين بيگانه مردم
كه بانگ او طنين ناله ها بود
پ.ن:مرسی الی جان!
اعتماد چیزیه که با عشق به سزاغ آدم میاد....نمیدونم عشق زیاد اعتماد میاره و یا اعتماد زیاد باعث رشد و تبلور عشق میشه...اعتمادی که با خودش هزاران حس قشنگ دیگه رو به همراه میاره..........
وقتی تمام این حسهای زیبا تبدیل به شلاقی بشن که تو سر و صورتت میخورن...هیچ کاری نمی تونی بکنی جز سر پا موندن و ادامه دادن....جز باور کردن باور اشتباهت.....
اعتماد کردن اتفاق شگفت انگیزیه...اعتماد کردن به کسی که مطمئن باشی در لحظه سقوط دستت رو رها نمیکنه و در لحظه صعود از خوشی تو اشک میریزه....اعتماد کردن به کسی که حتی وقتی تو قعر افسردگی و یاس دست و پا میزنی میاد و تو رو در آغوش میگیره.....
اعتماد کلمه شگفت انگیزیه
24 ام :تولد نوشت:
نهبرفی که بر ابروی و به موی ما مینشیند
تا در آستانۀ آئینه چنان در خویش نظر کنیم
که به وحشتنظر بردوزی.
اگر بگم از مرگ میترسم شاید زیاد حرف درستی نباشه....چیزی که منو میترسونه مرگ عزیزترین هامه.....امروز صبح مادربزرگم فوت کرد....قبلا اینجا (او که هرگز نخواهد رفت......)در موردش نوشتم....همیشه برام نمونه یک زن کامل بوده....ولی عمر و پیری پاک از آدمها یک چیز دیگه میسازه...کم طاقت و بی حوصله و بد اخلاق....این اواخر همین بود...اما در گذشته ها و بچگی های من پناه همه بود....صبور بود...مقتدر بود و همه چیز....
خیلی از خاطرات بچگی من با وجود اون تعریف مشن...با خونه اش....با آغوشش ...
نمیدونم الان کی بیشتر ناراحته...پسرهاش که سالهاست اونقدر سرشون شلوغه که شاید سالی یکبار مادرشون رو میدیدن...دختراش که هر از گاهی که پرستارش نبود میاوردن خونه هاشون و سعی میکردن اون چند روز رو مثل پروانه دورش بچرخن...یا اون پرستاری که با نبودش خونه و حقوق و غذاش رو از دست میده
یا من که با مامان اینا نرفتم خونه اش و نشستم و دارم به تک تک خاطراتم باهاش فکر میکنم...
زیاد فرقی نمیکنه...چیزیکه مهمه اینه که اون همیشه و با تمام سختی هایی که کشید از زندگیش راضی بود و با امید زندگی کرد...با عزت در خونه اش به مرگ طبیعی فوت کرد...بدون درد و بیمارستان و مریضی
روحش در آرامش و شادی...
خداحافظ مامان جون.
بعد.ن:مرسی از همگی
تمام حسهایم برای عاشق بودن کم می آید
هستی ام هستنت می شود
وقتی تو روبرویم هستی
آنقدر حل می شوم در تو
که دیگر جایی برای معاشقه نمی ماند
رگهایم تاکستانی می شود
آبستن از شراب _ تنت
تنهایی ام با تو افسانه ای خیالی می شود
و تو تنها افسانه واقعی زندگی ام باقی می مانی.....